Drie Waddeneilanden op één dag, een fantastisch feest

Het is altijd gevaarlijk om te zeggen, maar toch ga ik het doen. De fietstocht die ik afgelopen zaterdag met negen goede vrienden heb gemaakt, staat in mijn topdrie van allermooiste dagen op de fiets. Het waren slechts 135 fietskilometer. Maar dat die kilometers grotendeels werden afgelegd op Vlieland, Terschelling en Ameland én dat er nog ruim 70 nautische mijl per boot werden afgelegd, maakte dit een onvergetelijke dag.

Het plannetje ontstond een aantal weken geleden. Omdat ik mij het eindspel van de de Longterm NL Challenge (de digitale kraskaart waarbij je in elke Nederlandse gemeente moet hebben gefietst) bevind, was ik een beetje aan het uitzoeken hoe ik op een beetje praktische manier de drie openstaande Waddeneilanden kon afvinken. De oplossing bleek na een beetje hulp te liggen in het huren van een een boot die ons met onze fietsen in een mum van tijd op het volgende eiland afleverde. Toen ik dat voorstel in mijn fietsapp gooide, waren de tien beschikbare plekken binnen no-time uitverkocht.

De dag begon in Harlingen met twee sippe gezichten. Herman en ik openden de gordijnen van ons hotelletje en zagen regen. Heel veel regen. Na dagen van strak blauwe luchten en temperaturen van boven de 25 graden, waren de omstandigheden nu totaal anders. Met énig positivisme leek het erop dat we het laatste deel van de dag droog zouden kunnen fietsen. “Martijn, heeft de boot eigenlijk een dak?”, appte Rick met gevoel voor realiteit.

Onder een afdakje bij de rederij troffen we elkaar, de rest was ’s ochtends vroeg naar Harlingen gereden. De eerste overtocht, van Harlingen naar Vlieland, zouden we met een ‘gewone’ veerboot doen. Om iets voor 09.00 uur fietsten we de boot op. Marcel en ik bewaakten onze fietsen tot de trossen werden gelost. Het zal ons niet gebeuren dat terwijl wij boven aan de koffie zitten, een grapjas er met een van onze fietsen vandoor gaat.

De sfeer werd aan boord beter en beter. De reden? Buienradar en allerlei andere weersites zaten er met hun voorspellingen van een paar uur eerder totaal naast: de buien trokken veel sneller over en we zouden de gehele dag droog rijden. Nou is een beetje regen niet erg (lezers die nu ‘het meeste valt ernaast’ of ‘slecht weer bestaat niet, slechte kleding wel’ roepen, zijn af) maar om de nattigheid nou horizontaal naar binnen te krijgen terwijl je op een boot zit is niet onze grootste hobby.

Anderhalf uur later reden we Vlieland op. We reden rustig door de hoofdstraat van Oost-Vlieland, richting het zuid-westen. Na een kilometer hielden de winkeltjes op en ging de teller – terwijl we nog zo hadden afgesproken het niet te doen – meteen naar de 35+ km/u. Herman trok voor ‘de grap’ de boel op gang en het hele rondje Vlieland (22 kilometer) reden we als een stel hyena’s in de rondte.  Niks mis mee.

Vlieland is klein, maar wonderschoon. Het duingebied aan de noordkant van het eiland is van grote schoonheid. Er ligt een smal maar goed berijdbaar schelpenpad waar je prima met dunne bandjes overheen kan rijden. En alhoewel er overal diepe plassen lagen en we na een klein uurtje niet meer heel erg bien soigné onze koffie-to-go in de haven bestelden, was Vlieland een meer dan goede start van onze Waddentrilogie.

“We varen nu boven Vlieland. We zijn er om 12.10 uur.” appte kapitein Richard van Veltman Marine. En daar was niets aan gelogen, want precies op die tijd voer de Vigilant met zijn 2 x 500 pk sterke motoren tot schrik van de havenmeester het zo idyllische jachthaventje binnen. Na een korte tête-à-tête tussen beiden konden wij en onze fietsen aan boord. Op naar onze tweede stop: Terschelling.

Op de Waddenzee merkten wij al gauw tot waartoe 2 x 500 pk in staat is: een oorverdovend gebrul en een snelheid die wij op onze fietsen slechts enkele seconden vast kunnen houden. Het leverde tien stralende gezichten op van mannen die zich voelden alsof ze weer jongetje waren. Een gevoel van geluk gecombineerd met toch een vleugje spanning. Want oh, wat ging het hard. Maar oh, wat is het mooi om van die gigantische grote hekgolven te maken.

Binnen een minuut of twintig waren we op Terschelling. En al gauw zaten we weer op de fiets. Eerst onderlangs via de dijk met om de zoveel honderd meter wildrooster met een gevaarlijk smalle doorgang. Achterin ons pelotonnetje hadden ze het zwaar want elke keer moest dat gat weer worden dichtgesprint. Voorin werd er – kunnen we nu wel zeggen – daarom expres hard door die poortjes gereden omdat je weet dat ze daar achter toch zullen moeten remmen. Wielerhumor, zullen we maar zeggen.

Na een uurtje waren we terug bij de boot. Even daarvoor fietsten we stapvoets door het o zo leuke centrumpje van West-Terschelling. Een plek waar ik zeker nog een keer naartoe ga met vriendin en kinderen. Het eiland is groot genoeg om een weekje (of om je hele leven…) op te vertoeven. Op de kade stonden er tien tasjes op ons te wachten. Lunch! Van tevoren besteld en door de dames van Ieders Plak met liefde bereid en afgeleverd. Warme soep, een stukje quiche, noten, een verse sap en een twee warme broodjes. Al dat gezonds en lekkers werd ‘jammergenoeg’ verpest door een kennis van Reinoud die lucht had gekregen van komst en even twaalf blikjes bier en een flesje lokale kruidenbitter op de steiger bezorgde.

Weer terug aan boord konden de wielerschoenen even uit. Want de overtocht naar Ameland zou wel een uurtje duren. Vanwege laag water op de Waddenzee moesten we via de Noordzee naar ons derde en laatste eiland van de dag. Tijd voor een langer praatje met de kapiteins die ons vol trots vertelden waar zij hun schip allemaal voor inzetten (doorgaans niet voor verwende wielrennertjes) en kijkend naar de vele zandbanken waar tientallen zeehonden lagen. Dat er ondertussen liters zout water op onze Campagnolo’s, SRAM’s en Shimano’s klotste – kon ook de pret niet drukken. “Dat zien we morgen wel weer!”

Op Ameland eigenlijk hetzelfde recept. Wederom veranderde de afspraak handjes-op-het-stuur naar vol-in-de-beugel. Wind schuin tegen en dus vormde zich een buitendijks een schitterende waaier. Uiteraard, ik zeg het er maar even bij, rekening houdend met het overige verkeer, dat zich nu vanwege het nog mooier wordende weer ook buiten ging laten zien. Ook hier was de noordkant – net als op Vlieland – van wonderlijke schoonheid. En omdat een aantal daar toch net even wat langer naar wilde kijken, werd er zelfs een heus fotomoment ingelast.

Ameland klaar. Alle Waddeneilanden (Texel en Schiermonnikoog had ik al) afgevinkt. Op naar de wal, via de vaargeul naar Holwerd. Nog even liet de Vigilant zien tot waar hij toe in staat was: gigantisch hard varen met daarbij een verbruik van 250 liter diesel per uur. Ahum. Misschien dat we de CO2 maar een keer moeten compenseren. Maar ik vrees dat dat inhoudt dat we alle tien de rest van ons leven niet meer auto mogen rijden en geen vlees mogen eten. Afijn, het zal. Soms moet je dingen doen ‘omdat het kan’. Vandaag was zo’n dag.

Van Holwerd terug naar Harlingen. Vijftig kilometer aan de binnenkant van de dijk met de wind schuin in onze rug. Eindelijk lukt het ons om ook fietsend even bij te praten. Vanwege corona hebben sommigen elkaar al meer dan een jaar niet meer gezien of gesproken. En ook om die reden was het een dag om meer dan gelukkig van te worden.

Op de parkeerplaats van Harlingen snel even de wielerkleren uit, gewone kleren aan en op zoek naar een restaurant (!). Want zaterdag 5 juni was ook de dag dat er binnen weer voor het eerst gegeten mocht worden.  Een bak bitterballen, een bord fish and chips en een paar goede bieren (en cola’s, wees niet bang) later, reden we weer naar huis. Doel volbracht. Alle Waddeneilanden afgevinkt. Maar veel belangrijker: een prachtige ervaring rijker.

6 gedachtes over “Drie Waddeneilanden op één dag, een fantastisch feest”

  1. Ja! Marcel wederom gespot! Go Marcel Go.

    Leuk om te lezen het enthousiasme spat er vanaf. Kan je deze reis niet als een tweewielers special verkopen met een schrikbarend hoge winstmarge. Dan kunnen we de petjes voor een spotprijs blijven bestellen.

  2. Eigenlijk is het oneervol om die mooie waddeneilanden zo ‘af te raffelen’! Maar de manier waarop is dan wel weer om de vingers bij af te likken 😉

  3. Jaloersmakend. Mooi hoor. Dank voor het schriftelijk verslag, wacht op het verhaal en de achtergrond verhalen in de podcast.

  4. Leuk! Ik was een week eerder op Vlieland met mijn vrouw en zo kon ik die gemeente eindelijk afstrepen. Nu moet ik alleen nog Terschelling, Ameland en Schiermonnikoog. Misschien ook maar een keer zo’n boot regelen!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.