Een dagje in De Hel. Schitterend.

Het is pas de tweede strook van de dag. Op de teller staat een kilometer of 55. De benen zijn nog onwijs fris en de geest is nog zo helder als wat. Toch geloof ik mijn eigen zintuigen niet als ik honderd meter onderweg ben in het Bos van Wallers. Het kan niet zo zijn dat wat ik nu meemaak echt waar is. Ik zie stenen schots en scheef liggen, mijn stuur geselt mijn handen en mijn wielen maken een teringherrie.

Het Bos van Wallers. De Hel.

We zijn inmiddels 300 meter onderweg in het Bos. Ik roep ‘wat gaaf!’ naar fietsvriend Marcel. Rechts schiet over het schelpenpaadje Nick voorbij. ‘Af!’, schreeuw ik. Wat ik dan nog niet weet is dat ik een strook of vijf later ook dolgelukkig ga zijn met ‘het kantje’, waar je eventjes niet over de kasseien hoeft te rijden.

Diezelfde Marcel haalt mij en vijf andere vrienden een paar weken geleden over om Parijs – Roubaix te gaan rijden. Niet de ‘echte’ versie, dat is vervoerstechnisch nogal onhandig. Maar een eigen uitgezette versie. Parkeren om de hoek bij de wielerbaan, fietsen uit de auto, 50 kilometer naar het zuiden en vanaf daar de laatste 102 kilometer van het parcours rijden. In totaal 20 kasseistroken, 33 kilometer hel.

Wat ik dan nog niet weet, is dat deze kasseistroken in Noord-Frankijk in geen enkel opzicht te vergelijken zijn met die in Vlaanderen. Of ik moet een slecht geheugen hebben, dat kan ook. Maar ik kan mij niet herinneren dat toen ik een paar jaar geleden voor het laatst over het parcours van de Ronde van Vlaanderen reed, ik zo veel heb afgezien. Terwijl ik nu toch echt fitter ben dan in mijn studententijd.

Nee. Mijn carbonnen De Rosa gaat no way mee naar Roubaix. Daarvoor houd ik simpelweg te veel van deze fiets. Mijn stalen dan? Die moet toch wel tegen een stootje kunnen. Nee, dat ding is net he-le-maal opnieuw gespoten en opgebouwd. Dat gaat huilen worden als daar ook maar een krasje op komt. Mijn crosser! Die kan wel tegen een stootje. Als ik op mijn oude 36-spaaks wielen nou eens even wat brede bandjes leg, dan moet het goed komen toch?

De hellefiets.

Maar hoe breed moeten die banden dan zijn? En hoeveel bar moet ik in die dingen pompen om mijn 90 kilo over die kasseien te krijgen? Gelukkig bieden Twitter en Maarten Tjallingii (inmiddels een soort van collega) uitkomst. Het worden Vittoria 28 mm met 5,4 bar. Na twee keer lek (1 x eigen schuld en 1 x pech) zal ik uiteindelijk toch met iets hogere bandenspanning gaan rijden. Better safe than sorry.

Om 10:30 uur fietsen we weg. We rijden langzaam naar het zuiden, op weg naar de eerste strook van de dag. Ik kan niet wachten tot het zover is. Meer dan een keer trekt Marcel aan mijn arm dat ik rustiger moet rijden. “Straks mag je los, nu nog even niet.” We rijden Haveluy in. Aan het einde van de straat beginnen de kasseien. De eerste echte secteur pavée van mijn leven. Ik draai me om, sla voor de grap een kruisje, roep iets van jieeeeehaaaa, schakel op en begin te raggen over de kasseien.

Ik denk aan alle tips die ik de afgelopen jaren heb gehoord en gelezen: midden over de strook rijden en keihard blijven trappen. Op die manier spring je van steen naar steen in plaats van tegen elke steen aan te rijden. Als eerste rijd ik weer het asfalt op. Dat zal meteen de laatste keer zijn: gedurende de negentien stroken die volgen, word ik slechter en mijn vrienden beter.

Ja, ik (links) moet naar de kapper. Maar dit is het Bos.

De route hebben we gemaakt op Strava, waar anders. De finale van Parijs – Roubaix gewoon digitaal overgetekend van Quinziato en Greipel. De weg naar het punt waar we het parcours opdraaien zelf even uitgeplozen. Appeltje eitje. Voor mijn vrienden maak ik – net als in het echt  – een papiertje met daarop alle stroken van de dag. Een mooie dag begint immers al met de voorpret.

Na tien stroken is mijn respect voor alle profs tot een maximum gestegen. Ik denk strook na strook: mijn hemel, bizar. Dat die gasten hier zo hard overheen rijden. En dan ook nog met een aanloop van 150 kilometer. Ja, ze zijn dan wel prof. Maar wat wij doen – na elke strook nog op elkaar wachten en tussen de stroken door lekker kletsen – is nog minder dan peanuts vergeleken met wat die gasten doen.

Voorpret-deluxe!

Mijn handen zijn inmiddels naar de klote. Na elke strook wordt het moeilijker om de vingers weer te strekken. Het voelt als zware reuma. “Handjes rustig op het stuur laten liggen”, roept Tjallingii nog, vlak voor hij de studio van het Girojournaal induikt. “Veel plezier!” Voor het eerst sinds jaren heb ik weer handschoentjes aan. Ik heb niet het idee dat ze helpen. Op de terugweg in de auto – godzijdank hoef ik niet te rijden – heb ik moeite met het vasthouden van mijn telefoon.

Is het rijden van Parijs – Roubaix iets wat je als wielertoerist een keertje gedaan moet hebben? Absoluut. Het is echt blits. Je weet niet wat er gebeurt op die stroken. Het is een ervaring die ik nog niet eerder had meegemaakt. Is het leuk? Nou eigenlijk niet. Want het doet takkeveel zeer. Niet eens in de benen, die zijn wel in vorm. Maar met name in de handen. Als ik nu, vijf dagen later, op bepaalde plekken op mijn handen en vingers druk, zijn er nog pijnlijke plekken. Maar ben je gelukkig als je na (in dit geval) 150 kilometer afsprint op de wielerbaan? Onwijs. Wat is dit gaaf om te rijden.

Finish with an attitude.

Moet je gehecht zijn aan je materiaal? Ja en nee. Ja, je fiets moet in topconditie aan het vertrek staan. Het materiaal gaat het zwaar te verduren krijgen. Aan de andere kant: nee, je moet niet denken dat er bij elke strook wat kapot kan gaan. Dat had ik een beetje in het begin. En dan zit je niet lekker op de fiets.

A Saturday in Hell. Ik had het niet willen missen. Volgend jaar weer? Misschien.


Onderstaande route, die van ons, is uiteraard voor jullie lieverds beschikbaar.

Rouleur Classic, hip wielullen in Londen

Wetenschappelijk onderzoek heb ik er niet naar gedaan, maar het valt me op dat de wielrennende Brit er altijd zeer bien soigné bijfietst: kleding piekfijn in orde en een retestrak bijpassend frame. Hoe dat komt? Geen idee. Wat ik wel weet is dat die goed verzorgde Britse wielerwereld afgelopen weekend verzamelde in Londen, op Rouleur Classic.

© Rouleur Classic/theMusette (Ian S Watson)
© Rouleur Classic/theMusette (Ian S Watson)

Drie dagen lang is het Victoria House in de Londense wijk Bloomsbury omgetoverd tot een plaats waar alleen maar gewieluld wordt. Lullen over wielrennen dus. Het is goed toeven tussen de nieuwste wielershirts, wielervoedsel bereidende koks, hardwerkende wielerkunstenaars en de mooiste wielerframes. Met een biertje in de hand kijken naar, voelen aan en praten over mooiste wielerspullen die er te zien zijn.

Waar op BikeMotion, een gigantische wielerbeurs in Utrecht, elke producent álles van zijn merk heeft uitgestald, is het op Rouleur Classic net andersom: alleen de pronkstukken zijn te zien. Wil je je breed oriënteren is deze driedaagse in Londen niet het evenement waar je moet zijn. Maar wil je je vergapen aan alle moois wat de wielerwereld, in de breedste zin van het woord, te bieden heeft, dan zit je hier meer dan goed. Dat de sfeer dan ook nog eens zeer ontspannen is, maakt het een uitstekende combinatie.

Grooste verrassing: tussen al dat moois is geen enkel prijskaartje te bekennen. Er is namelijk niks te koop. Voor één keer is kijken kijken, niet kopen gerechtvaardigd. Degene die daar het meest blij mee is, is mijn vriendin. Al is zij wel de eerste die een shirtje van een rek haalt en zegt: “kijk, dit staat jou nou goed.” Of dat een vrijbrief is om dat truitje nu online te bestellen, dat betwijfel ik, maar soit. 

Na veel praten en kijken bij de stands van onder andere Enve, Colnago, Castelli, Zwift, Poc, Campagnolo, Wilier en Sidi zijn verderop Tourdirecteur Christian Prudhomme en David Millar aan een geanimeerd gesprek begonnen. Ze praten – aan het begin onverstaanbaar, technisch probleempje – over het parcours van de Tour 2017. Millar is ontstemd over het ontbreken van de Alpe d’Huez en de Ventoux. Prudhomme pareert direct: “weet je wat ze op Ventoux doen?” Hij staat op en rent stuntelig heen en weer. Iedereen lacht. Prudhomme blijkt over Engelse humor te beschikken door Froome uitstekend te imiteren.

© Rouleur Classic/theMusette (Ian S Watson)
© Rouleur Classic/theMusette (Ian S Watson)

Later die avond staan ook nog Jan Bakelants, Sean Kelly, Jan Ullrich en David Brailsford op het podium. De baas van Sky heeft een primeur: hij presenteert het nieuwe shirt voor zijn keurkorps. Kritische vragen worden tijdens de Q&A niet gesteld. Dit voelt voor velen toch een beetje een als wielerfeestje, geen persconferentie om eens lekker te gaan soebatten over medische attesten voor triamcinolon.

Is het wat voor in Nederland?
Rouleur Classic is een beetje te vergelijken met de Parade, het rondreizende theatercircus dat in de zomermaanden vier Nederlandse steden aandoet. Het is klein, intiem, ietwat elitair en met heel veel zorg in elkaar gezet. Dus ja, dit is ook wel wat voor Nederland. Al moet er er dan aan de toegangsprijs dan wel wat gedaan worden. Een kaartje kost namelijk 55 euro. En wil je de eerste dag naar binnen moet je 165 (!) euro neertellen. Drankjes zijn dan wel on the house.

Wielerfans zijn er in Nederland genoeg. Mensen die een goed evenement neer kunnen zetten ook. Om nog maar te zwijgen over de personen die op een podium gepassioneerd over hun sport kunnen praten. Rouleur Classic moet dan een soort  fusie van BikeMotion met de Sportmonologen worden, alleen dan een stuk kleinschaliger.

© Rouleur Classic/theMusette (Ian S Watson)
© Rouleur Classic/theMusette (Ian S Watson)

Na drie uur heb ik alles wel gezien en iedereen gesproken. Rouleur Classic is een fraai evenement om te combineren met een weekend Londen. Het is te klein en te duur om er voor heen en weer te vliegen. Hoogtepunten van de avond? Mijn vriendin die 132 meter op Zwift aflegt en ene F. Pozzato die een kwartiertje babbelde met ondergetekende. Foto’s op aanvraag beschikbaar…

Zwift en Kickr. Mijn vrienden in de winter.

De dagen worden korter, het asfalt viezer en de temperaturen lager. En hoe graag ik ook buiten wil blijven fietsen, het komt er toch minder van. Ja, hier in Soest en omgeving liggen prachtige parcoursen voor mijn crosser. Maar in het donker is dat ook niet je-van-het. Nee, ik rijd ’s avonds weer mijn rondjes in de schuur.

Man cave (zweetdoekje niet op de foto).
Man cave (zweetdoekje niet op de foto).

Ik zag het nooit zitten. Op een rollerbank jezelf in het zweet werken. Een uur stationair! Hoe saai wil je het krijgen?  Ter afleiding kon je er nog een laptop naast zetten om een filmpje te kijken, maar daar hield het dan ook al gauw een beetje bij op.

Er waren ondertussen – leve de technologie – wel een paar mogelijkheden om interactief te fietsen. Maar echt goed werkte dat niet. Hikkende schermen omdat je te langzaam reed en/of slechte software. Kommer en kwel in de man cave.

Begin 2016 kwam ineens Zwift op mijn radar tevoorschijn. Een online platform waar je in een virtuele wereld tegen anderen kan rijden. Dit leek op papier het ei van Columbus. Niet veel later was ik verslaafd. En inmiddels staat de teller in-de-schuur-gereden-kilometers op bijna 900. En die worden ook nog eens netjes op Strava geregistreerd. Hoera!

Hoe werkt het?
Praktisch elk rollerbankachtig ding praat tegenwoordig met Zwift. Maar het beste is een slimme trainer, in dit geval mijn Wahoo Kickr. Je haalt je achterwiel uit je frame en je klikt je eigen fiets op de Kickr. Vijf tellen werk. Waar de Kickr img_6013vervolgens ontzettend goed in is: je een realistisch fietsgevoel geven. Als je op je beeldscherm ziet dat je bergop rijdt, wil je dat ook in je benen voelen. En dat gebeurt ook. Een elektrische vliegwiel zorgt ervoor dat je harder moet gaan trappen, het wordt zwaarder om de pedalen rond te krijgen. Soms is ‘even uit het zadel’ noodzakelijk om de spanning van de benen af te halen.

Het koppelen van de Zwift-software en de Kickr is met een ANT+-dongle een fluitje van een cent. Na een accountje te hebben aangemaakt ben je ready to rumble.

Online. En dan?
Er zijn inmiddels genoeg dingen die je op Zwift kan doen. Was er aan het begin maar één rondje dat je kon rijden, ondertussen zijn de mogelijkheden een stuk uitgebreider. Het is het tientje per maand – stopzetten is altijd mogelijk – in de wintermaanden zeker waard.

Je kan door het centrum van Londen rijden, met een lus naar Box Hill. Of je rijdt over het WK parcours van 2015 in Richmond. Maar er zijn ook rondjes op Watopia, een door Zwift verzonnen eiland, ergens in niemandsland. Daar ligt een klim naar bijna 400 meter hoogte. En geloof me, dat ding doet pijn.

Klimmen naar 400 meter
Klimmen naar 400 meter

Tijdens het fietsen zie je aan de rechterkant van het scherm wie er bij je in de buurt fietsen. En via de app kan je snel zien of er ook vrienden online zijn. Een Ride On! is snel verstuurd en voor je het weet rij je kop over kop door de straten van Londen. Dat allemaal in je eigen schuur. Ondertussen geeft de Kickr door aan Zwift hoe veel watt je trapt. Lukt het om net als Gesink met 419 watt een berg op te rijden? Of lukt het aan te pikken in een van de vele groepsritjes die dagelijks worden verreden?

Trainingsprogramma’s
Naast rondjes rijden, kan je ook trainingsprogramma’s volgen. Ze zijn er in overvloed. Kort en intensief of lang en rustig. Of je bouwt er zelf een. Aan de hand van een FTP-test weet Zwift wat je conditie is, en past ie de zwaarte van de training aan. Zo begin je bijvoorbeeld even met tien minuutjes a 150 watt. Om vervolgens met tussenpozen 20 keer 30 seconden lang 400 watt te rijden.

Links de blokken, onderin voortgang en hartslag
Links de blokken, onderin voortgang en hartslag

Het mooie van deze trainingsprogramma’s is dat Zwift een signaaltje doorgeeft aan je Kickr. Is het tijd om 400 watt te gaan rijden, schiet het vliegwiel aan en moet je veel harder gaan trappen om je trainingsrondje succesvol af te ronden.

Oh ja. Licht voor je zo’n FTP-test gaat doen even je huisgenoten/familie in. Het kan zijn dat ze je na een uur FTP’en op de vloer van de schuur als een hijgend hert terugvinden. Dit omdat je na 40 minuten warming-up je jezelf in de 20 daaropvolgende minuten he-le-maal de tering hebt gereden en dus besluit om op de grond, amechtig als een aangespoelde walvis, zwetend als een otter, bij te gaan komen.

Het klopt dat bovenstaande alinea autobiografisch is. Niet lachen. Dank u wel.

Is er dan niks slecht?

Tuurlijk wel. Het prijskaartje is nogal een minpuntje. Een slimme trainer kost al gauw rond de 500 euro. En de Kickr van mij is nog een stukkie duurder. Slik. Ja, er zijn goedkopere rollerbanksystemen, maar die zijn niet ‘slim’ en passen zich niet aan als het bergop gaat. Zelf heb ik nooit op niet-slimme trainers gereden, een fatsoenlijk oordeel kan ik er dus niet over geven, maar het lijkt me niks aan.

Vorige winter had ik regelmatig last van drop-outs; voor één of twee seconden viel de verbinding tussen mijn Kickr en Zwift weg. Je trapt je dus nog steeds een ongeluk maar de teller staat op 0. En dat zorgde bij mij voor nogal wat frustratie. Bidons vlogen door de schuur.

Na een update van de software, het dichterbij elkaar plaatsen van de sensoren en het schoonmaken van de Kickr, leek gisteren alles weer normaal te werken.

Resumé

Het is de perfecte work-out voor in de winter. Een uur rammen en je voelt je weer helemaal het mannetje. Het kost alleen een paar knaken om te beginnen. Daarna kan je het nog zo gek maken als je zelf wilt. Maar hey, dan heb je wel wat. En zijn die Ullrich-winters echt verleden tijd.

Groepsritje.
In een pelotonnetje hoef je minder hard te trappen dan in je eentje. Echt!)

Na 3.000 km is het tijd voor een oordeel

Op 21 januari 2016 werd ik  de zeer gelukkige eigenaar van een De Rosa SK Pininfarina. Dit frame werd de directe opvolger van mijn De Rosa Merak; een frame waar ik veel problemen mee heb gehad. Die kweisties werden door Dalla Collina (helaas niet meer open) en de importeur trouwens altijd netjes opgelost. Waarvoor hulde.

Maar dit stukkie gaat niet over de goede service. Dit gaat over een oordeel over mijn SK Pininfarina. Want daar is het na 3.000 kilometer tijd voor. Veel websites en bladen zijn goed in het oordelen over een fiets na er een middagje of soms een paar dagen op te hebben gereden. Op een fiets die dus direct uit de fabriek komt en nog perfect is afgesteld. Tsja, dan hou je vooral een eerste-indrukken-artikel.

Voor één keertje op de bank
Voor één keertje op de bank

De out-of-the-box ervaring was geweldig. Iedereen is altijd dolblij met zijn nieuwe fiets, maar hiermee was ik totaal in mijn nopjes. Omdat-ie er exact zo uitzag zoals ik wilde. Dat klinkt logisch, maar in het verleden viel dat ook nog wel eens tegen.

Het eerste rondje liet even op zich wachten. Ik ben zo’n neuroot die de eerste spetters en modder zo lang mogelijk uitstelt. Uiteindelijk was het op 11 maart zover. Meteen had ik het gevoel dat ik iets in toom had te houden. Het frame is onwijs stijf, stuurt zeer direct en voelt zenuwachtig. Dat laatste bedoel ik positief. Mijn vergelijkingsmateriaal bestaat uit een aluminium crosser en een stalen wegfiets. Dus ja, als je dan overstapt op een carbonnen topmodel, dan is dat een wereld van verschil.

De nieuwigheid en de wow-ervaring is er na 3.000 kilometer wel af. Maar nog steeds rijdt de SK Pininfarina als een trein. Frame reageert op alles wat je er mee wil doen, stuurt zeer direct en toont zich zeer betrouwbaar. Met hoge snelheden bergaf (+/- 80 km/u) geeft het frame geen krimp. Terwijl andere vrienden beneden klaagden over een sjimmiënd frame, ook vanwege harde zijwind.

Direct mount-remmen
Direct mount-remmen

Dit frame heeft zogenaamde direct mount-remmen. De voor- en achterrem zijn elk op twee punten aan het frame bevestigd. Dat moet zorgen voor meer en directere remkracht, maar daar merk ik als gemiddelde wielrenner weinig van. Het afstellen is een stuk lastiger. Je kan je rem niet even een beetje bewegen, zodat beide remblokjes even dicht op het wiel zitten. Nu moet je aan de slag met gereedschap. En als je dan niet beschikt over hele strakke, stijve wielen, wil het bij hard op de pedalen staan nog wel eens gaan aanlopen. Daar heb ik de eerste ritten veel last van gehad. Nadeeltje dus.

Ergens in het hart van het frame zit nog een krakende piep / piepende kraak die ik er nog een keer uit moet laten halen. Ik heb het gevoel dat het bij in de as zit. Of dit door een Campagnolo Chorus-onderdelen komt, of doordat er iets tegen het frame aankomt en gigantisch resoneert, daar ben ik nog niet achter. Al neig ik stiekem wel naar het laatste. Het probleem doet zich voornamelijk voor als je hard met links trapt en de fiets daarbij ook naar links duwt. Mijn mecanicien (wink wink) zal daar uitsluitsel over moeten geven.

De eerste 2.800 kilometer heb ik mijn fiets schadevrij weten te houden. Maar inmiddels zitten er twee deukjes in de lak. En die voelen diep. Ik heb echt het idee dat er een stukje uit is. Zulke plekken heb ik op mijn aluminium en stalen frame nooit kunnen ontdekken. Gaat er dan toch iets van het carbon mee? Dat zal toch niet?  Maar toch, die ene keer dat de ketting eraf liep, zorgde op frame en in ziel voor een diepe snee.

SK Pininfarina bevat om schoon te maken geen gekke plekken. Met een goed soppie en de juiste borsteltjes kom je overal bij. Droog- en schoonblazen met een compressor is een luxe in Huize Hendriks, maar geen must.

Neo Primato, het oudere broertje
Neo Primato, het oudere broertje

Of ik makkelijker en sneller rijd op deze dan op mijn andere wegfiets, stalen De Rosa Neo Primato, dat ga ik niet zeggen. Het zijn twee totaal verschillende fietsen. Het is het vergelijken van een grote Amerikaan slee (Neo Primato) met een zenuwachtige Lotus Elise (SK Pininfarina). Beide rijden op hun eigen manier.

Bovenstaande vergelijking gaat dan ook weer niet helemaal op, want op mijn SK houd ik het dan weer langer uit dan op mijn Primato. Dat heeft natuurlijk ook alles met de houding van doen en in mijn geval ook met het stuur. Op de SK zit een smaller en dikker stuur dan op mijn Primato. Wat mij betreft een aanrader. Maar ja, zo’n aero stuur op een mooi rank stalen frame? Nope.

Smal en dik stuur
Smal en dik stuur

Kortom, na 3.000 kilometer is de SK nog steeds een topframe. Het blijft rijden zoals je van een frame met dit prijskaartje mag verwachten: geweldig. Het afstellen van de direct mount-remmen blijft gedoe en of je er beter van gaat remmen? Mwah. Daarnaast is de lak niet je van het. Of die lak op de 2016-modellen anders is, betwijfel ik, maar zal ik op Bike Motion eens navragen.

Hou je van De Rosa? Zeker kopen. Hou je van een ander merk? Ook zij hebben geweldige topmodellen die absoluut kunnen concurreren met de SK Pininfarina. Nee, dat zeg ik niet uit ervaring maar uit rationaliteit.